Wino na weekend – Collin-Bourisset AOC Morgon 2016

Bez dwóch zdań coroczna akcja Beaujolais Noveau jest nadal wielkim marketingowym sukcesem. Mimo, że młode wina z Beaujolais już się nieco na rynku przejadły, to nadal w trzeci czwartek listopada restauracje prezentują wina z bieżącego rocznika, zaś klienci z chęcia próbują win, które coraz częściej są nie tylko świeże, ale nawet i niezłe.

W cieniu tej akcji ukrywaja się wina z Beaujolais, które są produkowane z tego samego szczepu gamay co inne wina, ktore produkuje juz się z przeznaczeniem do picia przez następne dwa-trzy lata. To lekkie, często czereśniowe Beaujolais, o sporej kwasowości i niskiej taniczności – świetne na lato, do ochłody czy lekkich potraw.

Ale Beaujolais posiada równiez swoje grand crus – własne apelacja AOP, gdzie, szczególnie w północnej części zwanej Haut-Beaujolais produkowane są świetne wina, niegdyś konkurujące z burgundami czy bordoszczakami. Takie regiony jak juliénas, saint-amour, chénas, moulin-à-vent, brouilly, fleurie czy wreszcie największe powierzchniowo chiroubles i – drugi co do wielkości obszar – morgon. O winach z fleurie pisałem tutaj – dziś czas na wino z AOC Morgon.

Wino o niezwykłym, ciemnym kolorze wpadającym w nuty granatowe. W zapachu wino silnie owocowe, dominuja w nim aromaty wiśniowe i mineralne (gramitowe). W smaku podobne nuty owocowe, przechodzące w całkiem przyjemną kwasowość i drobne garbniki. Finisz dość długi leciutko pieprzny na końcu. Wino o sporej koncentracji i przyjemne w piciu.

Wino konsumowane do różnego rodzaju przystawej i sałatek sprawdzało sie całkiem nieźle. Nawet z tatarem.

Wino dobre. Zakup własny w Lidlu.

Jerzy Moskała

 

Advertisements
Wino na weekend – Collin-Bourisset AOC Morgon 2016

Tirant Lo Blanch Vendimia 2015

Hiszpański festiwal w Lidlu trwa w najlepsze i dostarcza coraz to nowych butelek miłośnikom trunków z Półwyspu Iberyjskiego. Nie są to raczej wysublimowane trunki, choć niektóre z nich mogą okazać się ciekawe.

Tirant Lo Blanch Vendimia 2015 to czerwone wytrawne wino wytworzone aż z czterech szczepów: tempranillo, syrah, garnacha i tintorera. To kombinacja wraz z pracą winemakera daje wino, które można nazwać: nieoczywiste. Dość ciężkie w swej strukturze, ale jednocześnie o zaskakującej kwasowości i ostrej owocowości. Wino lekko drażniące, ale jednocześnie ciekawie prezentujące jakąś mieszankę stylistyczną wina na bazie tempranillo z typowymi winami o silnej owocowości ze szczepów śródziemnomorskich – garnacha i syrah.

Wino o ciemnym, czerwonym kolorze i fioletowymi rozbłyskami w zapachu daje silne aromaty owoców leśnych i lukrecji. W smaku wino niejednorodne – silna owocowość walczy z kwasowością – nuty wiśni przenikają się lekką pieprznością. Na końcu pojawiają się taniny, ale sam smak nie jest specjalnie długi.

To chyba wino dla miłośników win z Hiszpanii, z silnie buchającą owocowością. Na dłużej chyba raczej nużące, choć paradoksalnie ciekawe przy upałach.

Wino niezłe. Zakupione w Lidlu.

Jerzy Moskała

Tirant Lo Blanch Vendimia 2015

Quinta da Alorna Cardal Vinho Tinto 2014

Choć wina z dyskontów w cenach poniżej 18 zł rzadko charakteryzują się akceptowalnymi smakami i aromatami, to jednak zdarzają się wyjątki. Wina całkiem dobre. Bez może większych ambicji, ale solidnie rzemieślniczo zrobione, które można postawić na stół do zwykłego obiadu bez ryzyka wyrzucenia z domu w towarzystwie niedopitej butelki.

Quinta da Alorna Cardal Vinho Tinto 2014 to wino z Portugalii, z regionu Tejo, który to słynie raczej z produkcji masowej, niż jakościowej. Cardal jest przykładem pewnego balansu – wino zdecydowanie z półki win popularnych, ale dobrze zrobione i przez to dość przyjemne do picia. Czego w tym winie nie dostajemy? Silnych nut alkoholowych (zawartość alkoholu 13%), silnych nut dżemowych, tak charakterystycznych dla win z tej części Portugalii, oraz dziwnych zapachów chemicznych. Za to dostajemy dostajemy nuty dojrzałych owoców i całkiem niezły smak.

Ale po kolei – wino wyprodukowane z odmian touriga nacional, castelão i trincadeira preta. W zapachu dominują dojrzałe czerwone owoce i śliwki. Nuta alkoholu delikatna i raczej nie przeszkadza. W smaku otrzymujemy charakterystyczną dla win z Tejo mocną owocowość, choć pojawia się też niezła kwasowość. Całość jak na wino podstawowe dość fajnie zaokrąglone i nie męczące.

Wino można by zaserwować do mięs, szczególnie grilowanych. Choć ja bym je widział raczej do deski serów łączonych z owocami.

Wino dobre. Zakup własny w Lidlu. Cena 15 zł.

Jerzy Moskała

Quinta da Alorna Cardal Vinho Tinto 2014

Vallis Queyras IGP Vauclause 2015 Grenache/Syrah

Vallis Queyras IGP Vauclause Grenache/Syrah skusił mnie nie tylko lokalizacją apelacji na południe od Côtes du Rhône, ale i ceną. 20 zł to stosunkowo mało, jak na wina IGP Vauclause. Producentem tego wina z Vaucluse jest Famile Chavin, a zatem, jeśli ktoś się podpisuje pod winem powinno być ono co najmniej dobre.

Niestety otrzymane w butelce wino rozczarowuje. Wino o niezłym czerwonym kolorze i sporej koncentracji w zapachu przedstawia się dżemem z ciemnych owoców z jakimiś nieciekawymi przyduszonymi i sztucznymi nutami. Może wino nie otworzyło się należycie na tyle, by te zapachy umknęły, może trzeba je dekantować – nie wiem.

W smaku już trochę lepiej – mocno skoncentrowany owoc, niestety przykryty nutami beczkowymi, ale za to fajne nuty pieprzne. Ale co najgorsze – wybijający się w smaku alkohol.

To już drugie wino z Lidla i drugie rozczarowanie produktami z południa Francji. Podobnie jak w tym Côtes du Rhône alkohol zabija smak wina. Być może wina te powinno się dekantować w karafce pół godziny lub godzinę… Nie wiem. Następnym razem przy produktach Lidla tak spróbuję.

Wino nie polecane. Zakup własny w Lidlu.

Jerzy Moskała

 

Vallis Queyras IGP Vauclause 2015 Grenache/Syrah

Côtes du Rhône AOC z Lidla

25 lat temu, kiedy rewolucja PC opanowywała szybko rozwijający się rynek informatyczny sposobem przenoszenia danych między pierwszymi komputerami osobistymi były dyskietki. Dyskietki te, oprócz znanych marek, produkowały też firmy z Dalekiego Wschodu, często nie firmujące swoją nazwą produkowanych towarów. Używanie takich dyskietek, zwanych wtedy no-name, było formą ruletki – nie wiadomo jakiej jakości były te dyskietki, ani jak długo przetrwają na nich zapisy.

Ta historia przyszła mi do głowy oglądając świeżo zakupione w Lidlu wino Côtes du Rhône. Poza podaniem apelacji, oznaczeniem AOC – Appellation d’Origine Contrôlée i nic nie znaczącą nazwą dystrybutora, nie podano praktycznie żadnych informacji o pochodzeniu tego wina. No, może określeniem stopnia zawartości alkoholu – 13% i rocznika – 2015. Taki właśnie no-name z doliny Rodanu, gdzie jedynie możemy się domyślać doboru szczepów (Grenache, może odrobina Syrah), jakości użytych winogron czy sposobu winifikacji (raczej w stalowych tankach – przy beczce co najwyżej stało).

Wino okazało się pijalne, choć absolutnie nie powalające. Wino o stosunkowo mocnym ciele, jak na wino z tego regionu, w nosie dominują czerwone owoce. W ustach początkowo owocowość, przechodząca w dość łagodną kwasowość z lekko pieprznym, średnim finiszem. A nad wszystkim dominuje alkohol i chyba tylko dłuższa dekantacja mogłaby temu zaradzić. Acz przy tym jest obawa, że zniknie nie tylko alkohol, ale i reszta wina.

Wino absolutnie przeciętne. Ot, takie wino dla szybkiego otwarcia butelki czerwonego do przekąski, dania z wieprzowinki, albo wręcz picia solo dla raczej nie wyrobionych gości. Ot goście pewnie nie docenią, ale może i nie obrażą się. Specjalnie przy majowym grillu. Tylko im etykiety nie pokazywać.

Wino mocno przeciętne, acz pijalne. Zakup własny w Lidlu. Za wydane 18 złotych szaleństwa nie ma.

Jerzy Moskała

Côtes du Rhône AOC z Lidla